Poland: one year later

Exactly one year ago I went to Poland for the second time. It was the perfect opportunity: my good friend Richard Simcott had rented a room in a large apartment right in the heart of Poznan, a city in western Poland, not far from Berlin. It was the perfect situation because I could visit Richard and then go to see my friends in Berlin and fly to Oslo.


During this memorable vacation I had the honor of meeting Michal Grzeskowiak, a young Polish man who had recognized Richard on the street from seeing his You Tube videos. The three of us spent some time together. It was nice watching Richard interact with the Polish people in Polish. I liked a lot of things about Poland. That was the perfect excuse to start studying Polish.

A year later I went back to Poland, this time speaking the language. The difference between visiting a country without know that language and visiting while being able to interact with the people there is abyssal. Despite the fact that I’m not yet an excellent Polish speaker, I am able to easily make myself understood and being able to converse in Polish was not only a great pleasure but also very useful. At times it was necessary.

Luca Michal


To give you an example I’ll tell you a little about what happened during the last few weeks. I arrived at Wroclaw on a Ryan Air flight with good Italian friend of mine, Alessandro, and we traveled around Poland: from Wroclaw we went to Cracovia and from there we reached the capital, Warsaw. We went up north towards Gdańsk and finally arrived in Poznan, where I stayed for one week before heading back to Rome. We took several trains to get from city to city. There was a glitch on the trip from Gdańsk to Poznan; one of the many which can happen during a trip. We bought our train tickets thinking that it was an express train to Poznan. After three exhausting hours of traveling in a crowded train with no air conditioning, the train came to a stop. Everyone got out. Only the conductor was still onboard and said “End of the line”. We were pretty worn out as we got off the train and I asked somebody behind the counter what had happened. Thanks to my Polish we were able to find out that there was another train leaving directly for Poznan on track 5. Without knowing Polish it would have been hard, seeing as almost no one there spoke a word of English.

Speaking of extreme cases, there was another time I had to speak exclusively in Polish in order to communicate. Michal offered to let me stay with him but he was gone for two days recording some songs with his band and in the meantime three of his young musician friends had asked to stay at his place for three days. All three of them came from a small town in rural Poland and none of them spoke a word of English, not a one. Obviously they did everything in Polish and, to my great surprise, I was sometimes able to speak with them for hours. Of course every now and then I struggled with verbs or with some words that I didn’t know, but the feeling of being able to communicate with people in another country without interruption filled me with joy and spurred me to improve my Polish even more. With them I learned what “disco polo” is, a style of music typical of Poland. I also found out that young people there really like vodka and I tasted the sweet powerful flavor of “orzech wódka”, the Polish vodka with a nutty taste that appealed to me as well as to tourists in general. And, of course, I learned a boatload of slang and colloquial expressions.


Luca Richard Michal


Later I came to realize that spending just two weeks spent in Poland allowed me to make enormous progress. The progress I made was not so much in the number of new words that I learned but was rather a psychological switch. I distinctly remember that in the last days of my stay I felt confident as I held conversations in Polish like I never had before. My last exchange was with the taxi driver who took me to the airport. For 20 long minutes we talked a little about everything. Even on the airplane I had the chance to practice my Polish with a Polish interpreter. That trip was the reward for all of my efforts made over the past year. Maybe you think that I worked like a madman, every day, sweating over books all day long. I did nothing of the sort. Let me explain why it’s not only possible to reach a decent level, but that it’s not even necessary to exert that much effort.


How one can learn a language at a decent level without putting in a ton of effort


I’d like to preface this by saying that my knowledge of Russian helped me a lot when I studied Polish. Though on the one hand many words don’t look anything alike, on the other Polish is still a Slavic language and the number of similarities between the two languages is substantial. Above all the structure of the languages and the morphology of the words are very similar in the two languages.
Notwithstanding the advantage that I had by knowing Russian, the things that I’m about to say would work even if I hadn’t known another Slavic language. For the first time since I started learning languages I wanted to try out a new approach to language learning: starting to speak almost immediately. In this video, recorded a few months ago, you can see me struggle with Polish almost for the first time, again with Michal. And it was really his influence that made the difference.



As with the other languages, I started by using the ASSIMIL course, which is still an excellent course for European languages. But this time there was another factor that made an enormous difference: the interaction and cooperation with another human being. In fact, Mical and I decided to “cooperate” in a language exchange: French for him and Polish for me. Once a week for 45 minutes, or a little less, we spoke in these two languages. It wasn’t just a basic conversation, though; it followed a strict format, using Skype technology and mnemonic techniques that allowed both of us, with little effort, to achieve a decent level in the two languages.
There are essentially two basic principles upon which the conversations are based:


1) Don’t be afraid to speak and to make mistakes.

2) Practice regularly; a little bit every day.


1) The fear of speaking


One of the main fears that most adults have to face is a psychological block that keeps them from “getting out there”, and starting to speak. For one thing they feel judged by the person with whom they are speaking, for another they feel stupid because they can’t transmit and convey the simplest messages, or they are almost humiliated when they are constantly corrected.

As with many fears, the way to eliminate the fear is very simple: face it. As with many things in life, one of the hard parts is just getting started. Once you start doing something, though, things become easy, fluid, natural and most of all, enjoyable. I still remember the ton of mistakes I made when I started, but a positive attitude when being corrected was essential. As I wrote in this article, mistakes are among our best friends, as long as we know how to select a language partner and how to accept mistakes as an integral and inevitable part of the learning process.

2) Consistenty

Systematic, regular learning is the key. In fact, no matter which method you use, learning a little bit, but regularly allows our brain to “feed itself” constantly and to grow. Imagine an empty bucket and the first drop that falls inside. “It will take a century to fill it” you think. However, that bucket will fill faster than you would think. The same goes for a nail. You hit it with a hammer and little by little it penetrates the wall and stays there firmly fixed.


Working a little bit but regularly has the enormous advantage of not creating an overload: one of the main reasons that so many students give up on learning is the famous “burn out”, which is a feeling of emptiness and uselessness from a period of heavy intense, study.

In this video, recorded the day before I left Poland, I give you a demonstration of how one can reach a decent level of conversation, of how speaking languages can be an immense pleasure and how it can change your life and your relationships with people. Most of all it shows how you can enter another world without ever reaching perfection.


Written by Luca Lampariello


Polish Flag


Polska: rok póżniej


Dokładnie rok temu pojechałem do Polski po raz drugi. To była idealna okazja: mój dobry przyjaciel Richard Simcott wynajął pokój w dużym mieszkaniu w centrum Poznania, miasta w zachodniej Polsce, niedaleko od Berlina. To było idealne położenie, bo mogłem odwiedzić Richarda, a później pojechać do Berlina i Oslo, aby zobaczyć się z innymi przyjaciółmi.

Podczas tych pamiętnych wakacji miałem zaszczyt poznać Michała Grześkowiaka, młodego Polaka, który rozpoznał Richarda na ulicy, kojarząc go z filmów na YouTube. Spędziliśmy trochę czasu we trzech. Miło było oglądać Richarda rozmawiającego z Polakami po polsku. Polubiłem wiele rzeczy związanych z Polską, które były świetnym powodem, aby zacząć uczyć się polskiego.

Rok później wróciłem do Polski, tym razem mówiąc już w języku polskim. Różnica między odwiedzaniem kraju bez znajomości języka, a odwiedzaniem go będąc już w stanie dogadać się z ludźmi jest kolosalna. Pomimo faktu, że nie jestem jeszcze zaawansowany w polskim, jestem w stanie wyrażać się zrozumiale i rozmawiać po polsku, co jest bardzo przyjemne i przydatne. Czasami może okazać się nawet konieczne.


Jako przykład powiem wam, co wydarzyło się podczas ostatnich tygodni. Przyleciałem do Wrocławia liniami Ryanair wraz z moim włoskim przyjacielem, Alessandro, po czym podróżowaliśmy wspólnie po Polsce; z Wrocławia pojechaliśmy do Krakowa, a później do stolicy Polski- Warszawy. Następnie na północ, do Gdańska i ostatecznie wylądowaliśmy w Poznaniu, gdzie spędziłem cały tydzień przed odlotem z powrotem do Rzymu.

Od miasta do miasta jeździliśmy pociągami. Niespodzianka spotkała nas w drodze z Gdańska do Poznania- jedna z wielu niespodzianek, jakie mogą się wydarzyć w podróży.. Kupiliśmy bilety do Poznania, myśląc że dostaniemy się tam bezpośrednio. Po trzech męczących godzinach podróży w zatłoczonym i dusznym pociągu, zatrzymaliśmy się. Wszyscy wysiedli. Tylko konduktor został w pociągu i powiedział: „koniec trasy”. Byliśmy dosyć zmęczeni. Zapytałem kogoś co się stało. Dzięki znajomości polskiego byłem w stanie dowiedzieć się, że aby dojechać do Poznania, musimy przesiąść się do innego pociągu, który czekał na peronie 5. Bez znajomości polskiego byłoby trudno, ponieważ prawie nikt nie mówił po angielsku.

Kontynuując wątek ekstremalnych sytuacji, wspomnę o innej sytuacji, w której musiałem mówić po polsku, żeby się skomunikować. Michał zaproponował, że może mnie hostować, ale wyjechał na dwa dni do studia nagrań ze swoim zespołem, a w międzyczasie trzech jego kumpli, muzyków, zapytało czy też mogą przenocować u niego w mieszkaniu przez trzy dni. Cała trójka pochodziła z małych miasteczek i żaden z nich nie mówił po angielsku. Oczywiście robili wszystko po polsku i ku memu zaskoczeniu, byłem w stanie rozmawiać z nimi godzinami. Oczywiście co jakiś czas miałem trudność z odmianą czasownika, ze znalezieniem odpowiedniego słowa, ale uczucie wolności komunikowania się z ludźmi w innym kraju bez przeszkód, przepełniło mnie radością i zmotywowało jeszcze bardziej do dalszej pracy nad moim polskim.

W ich towarzystwie poznałem m.in. disco polo- charakterystyczny styl muzyki tanecznej. Okazało się także, że młodzi entuzjaści lubią wódkę, a ja miałem okazję spróbować wódki smakowej „orzechówki”, która mi zasmakowała. Zdaje się, że smakuje też wielu turystom. Ponadto nauczyłem się wielu potocznych wyrażeń i slangu młodzieżowego.

Później zdałem sobie sprawę, że spędzenie dwóch tygodni w Polsce pozwoliło mi zrobić znaczący postęp. Progres nie przejawiał się może w liczbie nowych słów, których się nauczyłem, lecz polegał na przekroczeniu pewnej psychologicznej bariery. Pamiętam, że podczas ostatnich dni mojego pobytu, podczas rozmów po polsku czułem się pewnie jak nigdy wcześniej. Moją ostatnią rozmowę przeprowadziłem z taksówkarzem, który zawoził mnie na lotnisko. Przez 20 minut rozmawialiśmy o wielu rzeczach. Nawet w samolocie miałem okazję ćwiczyć język polski z polskim tłumaczem. Ten wyjazd był nagrodą za wszystkie wysiłki podjęte w ostatnim roku. Może myślisz, że harowałem jak szalony, pocąc się godzinami każdego dnia nad książkami. Nic z tych rzeczy. Pozwól, że wyjaśnię Ci dlaczego można osiągnąć przyzwoity poziom bez konieczności bardzo ciężkiej pracy.


Jak nauczyć się języka bez wielkiego wysiłku


Chciałbym na początku zaznaczyć, że moja znajomość rosyjskiego bardzo pomogła mi w nauce polskiego. Chociaż z jednej strony wiele słów nie jest w ogóle podobnych, to z drugiej strony polski jest językiem słowiańskim i liczba podobieństw pomiędzy polskim, a rosyjskim jest znacząca. Przede wszystkim struktura języków i morfologia słów.

Bez względu jednak na korzyść ze znajomości rosyjskiego, rzeczy o których powiem mają zastosowanie nawet jeśli nie znałbym wcześniej żadnego języka słowiańskiego.Po raz pierwszy zaczynając się uczyć nowego języka, chciałem wypróbować nowe podejście- zacząć mówić od samego początku. W tym video nagranych kilka miesięcy temu, możesz zobaczyć jak męczę się z polskim po raz pierwszy, rozmawiając z Michałem. I tak naprawdę to jego wpływ miał znaczenie.



Jak z każdym poprzednim językiem, zacząłem naukę od kursu Assimil, który jest świetnym jakościowo kursem dla języków europejskich. Ale tym razem inny czynnik wpłynął znacząco na moją naukę: interakcja i współpraca z drugą osobą. Postanowiliśmy z Michałem, że będziemy współpracować na zasadzie wymiany: francuski dla niego, polski dla mnie. Raz w tygodniu przez około 45 minut rozmawialiśmy właśnie w tych językach. Nie były to zwyczajne rozmowy, ale sesje coachingowe, z wykorzystaniem komunikatora Skype wraz z nagrywaniem audio, wykorzystaniem technik pamięciowych, które pozwoliły nam małym wysiłkiem osiągnąć przyzwoity poziom z obu językach.

Oto dwie najważniejsze zasady, na których opieramy nasze sesje:
1) Nie bój się mówić I popełniać błędów


2) Ćwicz regularnie, trochę każdego dnia


1. Lęk przed mówieniem


Jednym z głównych lęków, jaki ma większość dorosłych jest blokada psychologiczna, która nie pozwala na wyjście do ludzi i swobodne mówienie. Ludzie czują się oceniani przez osobę, z którą rozmawiają, czują się głupio gdy nie potrafią przekazać najprostszej informacji, albo czują się wręcz upokorzeni, kiedy są ciągle poprawiani.

Tak, jak z wieloma lękami, najlepszym sposobem na ich neutralizację jest stawienie im czoła. Jak z wieloma rzeczami w życiu najtrudniej jest po prostu zacząć. Jak już zaczniesz coś robić, zauważysz, że rzeczy nie tylko stają się bardzo szybko łatwiejsze, płynniejsze i naturalne, ale wręcz przyjemne. Cały czas pamiętam setki błędów kiedy zaczynałem, ale pozytywne podejście do bycia korygowanym, zdecydowało o sukcesie. Tak jak napisałem w tym artykule, błędy są naszymi najlepszymi przyjaciółmi, jeśli tylko wybierzemy świadomie osobę do współpracy, nauczymy się akceptować błędy jak integralną i nieuniknioną część każdego procesu nauki.


2) Systematyczna, regularna nauka jest kluczem


W rzeczywistości, nie ważne jaką metodę zastosujesz, to ucząc się po trochu, ale regularnie, będziesz „karmił” swój mózg skutecznie. Wyobraź sobie puste naczynie i pierwszą kroplę, która do niego wpada. Myślisz sobie: „zapełnienie tego naczynia zajmie wieki”. Ale w rzeczywistości naczynie zapełnia się znacznie szybciej niż myślisz. Podobnie jak gwóźdź wbijany w twarde drewno, z każdym uderzeniem wchodzi coraz głębiej, aż osiądzie tam stabilnie.

Pracowanie po trochu, ale regularnie ma olbrzymią zaletę- pozwala nam uniknąć przeładowania. Jednym z najczęstszych powodów zrezygnowania z nauki jest tak zwane „wypalenie”, które jest stanem pustki i bezużyteczności po bardzo intensywnym okresie nauki.
Na tym video, nagranym dzień przed moim wyjazdem z Polski, pokazuję jak można osiągnąć przyzwoity poziom konwersacyjny, jak można uczynić z tego procesu przyjemność oraz jak osiąganie tego zmienia życie i relacje z innymi ludźmi. Nade wszystko jednak pokazuje jak można odkrywać inne światy bez potrzeby popadania w perfekcjonizm.


Article translated by Michal Grzeskowiak, my polish tutor and main character of this story




Polacco: un anno dopo

Esattamente un anno fa sono andato per la seconda volta in Polonia. L’occasione era perfetta: il mio caro amico Richard Simcott aveva affittato una camera in un grande appartamento proprio nel cuore di Poznań, una città dell’Ovest della Polonia, non lontana da Berlino. Era una situazione perfetta perché sarei potuto andare a trovare lui e poi i miei amici a Berlino, e volare a Oslo.

In quella memorabile vacanza ho avuto l’onore di conoscere Michał Grześkowiak, un ragazzo polacco che aveva riconosciuto Richard per strada grazie ai suoi video di YouTube. Abbiamo passato parecchio tempo insieme tutti e tre. Era bello vedere Richard interagire con i polacchi in polacco. Della Polonia mi sono piaciute subito tante cose. Era la scusa perfetta per cominciare a studiare polacco.

Un anno dopo sono ritornato in Polonia, parlando polacco. La differenza fra quando si visita un paese senza conoscere la lingua rispetto a quando si riesce ad interagire con le persone è abissale. Sebbene non parli ancora un polacco eccellente, riesco a farmi capire abbastanza bene, e riuscire a conversare in polacco è stato non solo molto gradevole, ma anche molto utile. A volte necessario.

Per fare un esempio, vi racconto un po’ ciò che è successo nel corso delle ultime settimane. Sono arrivato a Wrocław su un volo Ryan Air con il mio caro amico italiano Alessandro, ed insieme abbiamo fatto il giro della Polonia: da Wrocław ci siamo spostati a Cracovia, e da lì abbiamo raggiunto la capitale Varsavia; siamo saliti a Nord verso Gdańsk e siamo finalmente arrivati a Poznań, città in cui sono rimasto per una settimana prima di ripartire alla volta di Roma. Abbiamo preso vari treni per spostarci di città in città. Nel passaggio fra Gdańsk a Poznań si è verificato un imprevisto, uno dei tanti che possono capitare in un viaggio. Avevamo acquistato un biglietto di un treno che pensavamo fosse diretto. Dopo 3 ore di viaggio estenuante in un treno pieno di gente e senza aria condizionata, il treno si ferma improvvisamente. Escono tutti quanti. Rimane solo il controllore che dice “capolinea”. Siamo usciti piuttosto provati e ho chiesto a persone sulla banchina che cosa stesse succedendo. Grazie al mio polacco, siamo riusciti a capire che un altro treno diretto a Poznań stava per partire dal binario numero 5. Senza il polacco, sarebbe stata dura, visto che quasi tutte le persone presenti non parlavano una parola di inglese.



Sempre parlando di casi estremi, mi è capitato di dover parlare esclusivamente in polacco per riuscire a farmi capire. Michał mi aveva offerto un posto a casa sua, ma per due giorni è partito per registrare delle canzoni con la sua band, e nel frattempo tre suoi giovani amici musicisti gli hanno chiesto di pernottare a casa sua per tre giorni. Tutti e tre venivano da un piccolo paesino nell’entroterra polacco e non parlavano una parola di inglese. Neanche una. Ovviamente tutto si è svolto in polacco e con mia grande sorpresa sono riuscito talvolta a parlare per ore con loro. Certo, ogni tanto combattevo con i verbi o con parole che non conoscevo, ma la sensazione di riuscire a comunicare con le persone del posto senza l’intermezzo di un’altra lingua o di vocabolari mi ha riempito di gioia, e mi ha dato un’enorme spinta nel continuare a perfezionare il mio polacco. Con loro ho imparato che cos’è il “discopolo”, uno stile musicale tipico della Polonia, ho capito che ai ragazzi polacchi piace molto la vodka, ho assaggiato il sapore dolce e forte della “orzech wódka”, la vodka polacca al sapore di noce che piace tanto non solo a me, ma ai turisti in generale. E ovviamente ho imparato un sacco di slang e di espressioni colloquiali.

Successivamente, mi sono accorto che solo due settimane di permanenza in Polonia mi hanno permesso di fare enormi progressi. Questi progressi non risiedono tanto nel numero di parole conosciute, ma rappresentano una svolta psicologica: ricordo con nitidezza che negli ultimi giorni della mia permanenza mi sentivo sicuro nell’intrattenere conversazioni che non avevo mai avuto prima. Ho avuto l’ultimo scambio con un tassista che mi accompagnava all’aeroporto. Per 20 lunghi minuti abbiamo parlato un po’ di tutto. E perfino nell’aereo ho avuto modo di praticare polacco con un’interprete polacca. Questo viaggio è stata la ricompensa per il lavoro che ho svolto durante un anno intero. Potreste pensare che ho lavorato come un matto, tutti i giorni, sudando sui libri tutti i giorni. Niente di tutto questo. Lasciatemi spiegare perché non solo è possibile raggiungere un livello decente ma non è neanche necessario fare troppi sforzi.


Come si può imparare una lingua ad un livello decente senza lavorare tanto


Vorrei premettere che la conoscenza del russo mi ha aiutato molto con il polacco. Anche se da una parte molte parole non si assomigliano così tanto, dall’altra il polacco rimane una lingua slava, e la quantità di punti in comune è notevole. Oltretutto, la struttura della lingua e la morfologia delle parole sono molto simili fra le due lingue.

Fermo restando l’aiuto giuntomi dal russo, le cose che sto per dire valgono anche se non avessi saputo un’altra lingua slava. Per la prima volta, da quando imparo le lingue, volevo sperimentare un nuovo modo di approcciare una lingua: cominciare a parlarla quasi da subito. In questo video, registrato alcuni mesi fa, mi potete vedere alle prese con il polacco quasi per la prima volta, sempre con Michał. Ed è proprio lui che ha fatto la differenza.

Come con le altre lingue, ho cominciato usando il corso di ASSIMIL, che rimane un corso eccellente per le lingue europee. Ma stavolta c’era un valore aggiunto che, appunto, ha fatto un’enorme differenza: l’interazione e la cooperazione con un altro essere umano. Io e Michał abbiamo infatti deciso di “cooperare” in uno scambio di lingue: francese per lui e polacco per me. E così, una volta a settimana per 45 minuti o poco meno, parlavamo in queste due lingue. Ma non era una semplice conversazione. Era strutturata secondo dei dettami precisi, utilizzando la tecnologia di Skype e tecniche mnemoniche che hanno permesso ad entrambi, con pochissimo sforzo e in un lasso relativamente breve di tempo, di raggiungere un livello decente in entrambe le lingue.
I due principi base su cui si sono basate queste conversazioni sono fondamentalmente due:


1) Non avere paura di parlare e di fare errori


2) Imparare in maniera costante, poco ma tutti i giorni


1) La paura di parlare


Una delle paure principali a cui molti adulti devono far fronte è un blocco psicologico che impedisce loro di “buttarsi”, di cominciare a parlare. Da una parte si sentono giudicati da chi sta loro davanti, dall’altra si sentono stupidi perché non riescono a trasmettere e veicolare i messaggi più semplici, o si sentono quasi umiliati quando li si corregge costantemente.
Come per tante paure, l’unica maniera di sbarazzarsene è molto semplice: affrontarla. Come per tante cose nella vita, una delle cose difficili è semplicemente cominciare. Ma una volta che si ha già iniziato a fare qualcosa, le cose diventano più facili, fluide, naturali. E soprattutto, piacevoli. Ricordo ancora la marea di errori che facevo in polacco quando ho cominciato, ma un atteggiamento positivo nei confronti delle correzioni è stato fondamentale. Come ho già scritto in questo articolo, gli errori sono fra i nostri migliori amici, se sappiamo scegliere la persona con cui conversare e se sappiamo accettarli come parte integrante e inevitabile del processo di apprendimento.


2) Sistematicità


La sistematicità, o regolarità, è la chiave di volta nell’apprendimento di una lingua. A prescindere dal metodo infatti, imparare poco ma in maniera costante dà la possibilità al nostro cervello di “nutrirsi” in maniera costante e di crescere. Immaginate un secchio vuoto e una prima goccia che ci casca dentro. “Ci vorrà un secolo per riempirlo” – penserete. Eppure quel secchio si riempirà in maniera molto più rapida di quanto pensiate. La stessa cosa vale per un chiodo. Lo si martella e poco a poco quel chiodo entrerà nella parete e vi rimarrà infisso in maniera solida e ferma.

Lavorare poco ma costantemente ha l’enorme vantaggio di non creare sovraccarico: una delle ragioni principali per le quali moltissimi studenti abbandonano lo studio è proprio il famoso “burn out”, cioè un sentimento di vuoto e di rifiuto derivato da un periodo troppo intenso e gravoso di studio.

In questo video, registrato l’ultimo giorno prima della mia partenza, offro una dimostrazione di come si possa raggiungere un livello decente di conversazione, di come parlare le lingue sia un immenso piacere, di come possa cambiare la vita e i rapporti con le persone, e soprattutto, di come si riesca ad entrare un altro mondo senza mai raggiungere la perfezione.
Scritto da Luca Lampariello



Polonia: un año despues

Exactamente hace un año me fui a visitar Polonia por la segunda vez. Era una ocasión ideal: mi buen amigo Richard Simcott alquiló una habitación en un apartamento grande en el centro de Poznan, la ciudad situada en Polonia del oeste, cerca de Berlín. La localización era perfecta porque pude vi sitar a Richard y, luego, irme a Berlín y Oslo para ver a otros amigos.

Durante esas vacaciones memorables tuve el privilegio de conocer a Michal Grzeskowiak, un joven Polaco, cual reconoció a Richard en la calle, gracias a los vídeos que había visto en YouTube. Pasamos un buen rato juntos. Fue muy agradable ver a Richard hablar con los Polacos en el polaco. Me gustaron muchas cosas en Polonia y ellas resultaron ser la razón perfecta para comenzar a estudiar el polaco

Un año despues regresé a Polonia, ya hablando el idioma. La diferencia entre visitar un país sin conocimiento del idioma y una visita siendo capaz de entrar en una interacción lingüística con la gente es abismal.  A pesar de que aún no soy un hablante excelente del idioma polaco, sé manejar el idioma lo suficiente para ser entendido fácilmente. Tener habilidad de conversar en el polaco no solo fue un gran plazer, sino también muy útil, a vecez, incluso, era necesario saber lo.

Para demostraros que tengo en mente, voy a contar un poco de lo que ha pasado durante las últimas semanas.  Llegamos, yo y un buen amigo mío, en un avión de Ryan Air a Wroclaw, y viajamos por Polonia: de Wroclaw fuimos a Cracovia y despues  a la capital – Varsovia.  Nos fuimos al Norte a Gdansk para, finalmente, llegar a Poznan, donde me quedé una semana antes de volver a Roma.  Cogimos varios trenes viajando entre las ciudades. En el camino de Gdansk a Poznan occurió un problema, uno de esos que pueden occurir durante un viaje. Compramos los billetes para el tren pensando que era el tren de alta velocidad a Poznan. Despues de tres horas agotadoras del viaje en un tren abarrotado, sin aire acondicionado, el tren paró. Todos los pasajeros bajaron. El revisor que, aún , estaba  abordo dijo: ¨El fin del trayecto¨ Estabamos agotados bajando del tren, pregunté a alguien en la ventanilla que ha pasado. Gracias a mi polaco pudimos descubrir que había otro tren directo a Poznan en la vía número 5. Sin conocer el polaco hubiera sido muy difícil, porque casi nadie hablaba íngles.

Hablando de casos extremos, estuve atrapado en otras circunstancias cuando tuve que hablar solamente en polaco para poder comunicarme. Michal me ofreció que me quedara en su casa y se fue al estudio a grabar algunas canciones con su banda. Mientras tanto, tres de sus jóvenes amigos músicos le habían pedido de poder quedarse tres días en su apartamento. Todos los tres venían de un pueblo pequeño polaco y ninguno de ellos hablaba íngles, ni una sola palabra. Obviamente, todo el tiempo usaban polaco, con gran sorpresa mía, a veces podía hablar horas y horas con ellos.


Naturalmente, de vez en cuando tuve un poco de problemas con los verbos o algunas palabras que no conocía, pero la sensación de poder comunicar con la gente de otro país , sin interrupción, me llenó con allegría y me espoleó/estimuló/motivó para mejorar mi polaco todavia  mas. De los chicos aprendí que el ¨disco polo¨ es el estilo de música típico de Polonia. Descubrí tambien que a la gente joven alla le gusta mucho vodka, tuve tambien  la occasión para probar el poderoso y dulce sabor de la ORZECHÓWKA, la vodka polaca con un toque de la nuez de castaña, cual me encantó a mí y a los turistas en general. Y, sin duda, aprendí un montón de jerga/argot (?) y expresiones coloquiales.

Más adelante me dí cuenta que pasar solo dos semanas en Polonia me permitió  hacer un progreso enorme. El progreso que hize no significaba tanto ampliar el vocabulario cuanto un cambio psicológico. Me acuerdo claramente que en los últimos días de mi estancia me sentí muy seguro de sí mismo siendo capaz mantener conversaciones en polaco como nunca antes. Mi último intercambio fue con el taxista cual me llevó al aeropuerto. Durante 20 minutos  hablamos un poco sobre todo. Incluso, en el avión tuve la oportunidad para practicar mi polaco con un intérprete polaco. Este viaje fue el premio por todos mis esfuerzos hechos en el año pasado. Quizás pensáis que trabajé como loco, cada día, sudando encima de los libros el día entero. Nada por el estilo. Dejadme explicar porque no solo es posible obtener un nível decente sino tampoco es necesario esforzarse tanto.

Como uno puede aprender el idioma al nivel decente sin invertir mucho esfuerzo

Me gustaría prologar este texto diciendo que mi conocimiento de ruso me ayudó mucho en el aprendizaje del polaco./cuando estudiaba polaco. Aunque, de un lado, algunas palabras no se parecen en absoluto, de otro, el polaco todavia es un idioma eslavo y la cantidad de las similitudes entre los dos idiomas es sustancial/considerable. Sobre todo, la estructura de los idiomas y la morfología de las palabras son muy similares.

A pesar de la ventaja que tuve por saber el ruso, lo que voy a decir funcionaría aún si no hubiera sabido otro idioma eslavo. Por primera vez desde cuándo empecé a aprender idiomas quisiera probar una nueva estrategia de aprendizaje de los idiomas: empezar a hablar casi inmediatamente. En este video, grabado hace algunos meses, podéis verme luchando con el polaco casi por primera vez / una de las primeras veces, otra vez con Michal. Y de verdad fue su influencia que hizo la diferencia.


Igual que con otros idiomas, empecé usando el curso de ASSIMIL, cual, todavia considero un curso excelente para los idiomas europeos. Sólo esta vez había otro factor que desencacdenó una diferencia enorme: interacción y cooperación con otro ser humano. De facto, Michal y yo, decidimos ¨cooperar¨ en un intercambio lingüístico: el francés por el polaco. Una vez a la semana por 45 minutos, o un poco menos, hablamos / estuvimos hablando en esos dos idiomas. Sin embargo, no era solo una conversación basica, seguía un formato estricto, usando la tecnología del Skype y dos mnemotécnicas cuales permitieron a nosotros dos, con un poco de esfuerzo, conseguir un nivel decente de los dos idiomas.

Fundamentalmente hay dos principios basicos sobre los cuales las conversaciones son basadas / cuales determinan la construccion de las conversaciones.

1) No tengas miedo de hablar y de cometer errores / * my suggestion: HABLA y comete errores

2) Practita regular; un poco cada día

1) El miedo de hablar:

Uno de los miedos principales que los adultos tienen que enfrentar es el bloqueo psicológico que les detenga de ¨getting out there¨, y empezar a hablar. Una cosa es que se sienten juzgados por la persona con cual estan hablando, otra es que se sienten estúpidos por no poder  trasmitir y verbalizar/expresar los mensajes más sencillos, o se encuentran casi  humiliados  por estar constantemente corregidos.

Como con los otros miedos , la manera de eliminar este es muy simple: enfrentalo!   Igual que con muchas cosas en la vida, una de las partes mas difíciles es, simplemente, empezar. Una vez que empieces a hacer algo, todo se convierte en ser facil, fluido, natural y, sobre todo, divertido. Todavia me acuerdo de miles de errores que hacía cuándo empecé, pero la actitud positiva mientras estar corregido era esencial. Como he escrito en este artículo, los errores estan entre nuestros mejores amigos cuándo sepamos seleccionar el compañero lingüístico y aceptar errores como la parte inevitable e integral del proceso de aprendizaje.

2) La clave es: aprender regularmente y sistematicamente / La clave es el aprendizaje sistemático y regular 

De echo, no importa que método estas usando, aprender un poco pero regularmente permite a tu cerebro “alimentarse a si mismo” y crecer constantemente. Imaginate un cubo vacío y las primeras gotas cayendo para dentro. ¨LLenarlo dura á un siglo¨piensas.  Aunque, este cubo se va a llenar mucho más rápido de lo que piensas. Lo mismo pasa con el clavo.  Lo golpeas con martillo y poco a poco lo haces penetrar la pared y quedarse dentro  firmemente.

Trabajar un poquito pero regular conlleva una ventaja enorme de no crear sobrecargas:  una de las razones principales por la cual los estudiantes dejan de aprender, es el famoso ¨burn out¨, cual es la sensación de vacío y sinsentido, el resultado  de un período de aprendizaje empedernido e intenso.

En este vídeo, grabado el día antes de mi partida de Polonia, os demuestro como uno puede lograr un nivel decente de conversación, que hablar idiomas puede ser un plazer inmenso y como puede cambiar tu vida y tus relaciones con la gente. Sobre todo, muestra como podéis entrar en otro mundo sin alcanzar la perfección.

Traducido al español  por mi amiga polaca Agata Agata Ludwiczak

Related posts: