I wake up full of energy after, literally, sleeping like a log.  I must have been really tired.  I open the window and again view a scene that fills me with joy: the beautiful sun is shining high in a clear, blue sky.  I go to knock on Svetlana’s door; she is washing her hair after a long shower.  She’s been up a lot longer than I have.  “Are you ready for breakfast?” I say with a smile.  “Just a minute”, she says with an equally bright smile.

We have breakfast in the hotel kitchen.  Unlike the breakfast in Moscow, this one has a wide selection.  There are various types of sausages, coffee, tea, jam, bread.  A good breakfast always puts me in a good mood.  Also the people who work in the hotel are gracious.  “Every cloud has a silver lining” I tell myself as I remember the challenges we faced yesterday.  After all, this hotel is definitely better than the one that we had initially chosen for our stay.


Having a hearty breakfast in our stomachs, we are ready to face the day.  We head straight out to the beautiful cathedral that we had tried to see the day before but, once again, for some strange reason it’s closed.  Oh well, we’re both in a good mood and we go towards a small shop that sits beside a small frozen river near a bridge that is as picturesque as it is small.   The shop reminds me a little of those found in Rome, but seems even more unusual.  There are some middle-aged people who sell a little of everything: all kinds of ancient coins, amber jewelry, nesting dolls from Samovar.  I stop to look at some amber jewelry, which my mom really likes.  After my 10-minute haggling session Svetlana brings to my attention that the prices here are really high.  She’s right.  In fact, just a few meters away there is another shop where a woman is selling practically the same merchandise but at much lower prices.  Anyway, haggling in Russian is fun.  At first I speak in English.  I like seeing how people react.  The woman obviously doesn’t speak a single word of the language of Shakespeare but after a bit I start speaking her language and she gives me a big smile saying “so, you speak Russian.  Why in the world did you start by speaking in English?”  I continue my mission by searching for some Russian coins for my father and find some at another stand.  There are only rusty old coins of little value and I opt for a cigar case.  Taking a look around the shop is a lot of fun but now it’s time to be on our way.

We go to another part of the city.  Everything is covered in snow and there is a strong wind blowing.  It’s a truly breathtaking sight and the clear blue sky, especially, puts me in a good mood and makes me happy.  We come to a statue underneath a bridge.  “Look,” Svetlana says, “it’s a famous monument in St. Petersburg.”  She is pointing to a little bronze bird set on a 20 cm x 20 cm square.  “The fun part”, she says with a kind of playful smile, “is that all of the tourists try to toss coins onto the statue”.  I pull a few coins out of my pocket and take on the challenge.  The goal is to toss a coin from four meters away hoping that it lands on the small square without bouncing off or falling into the frozen river.  Only after five failed attempts do I realize how many coins there must be underneath.  There are only two or three coins on the square itself.  “Wow”, I say with a smile.  We continue walking to other parts of the city.  We come to a sort of McDonald’s and stop for a bite.  I enjoy taking lots of pictures of Svetlana who, meanwhile, talks about her mother.  She has a camera that’s perfect for taking close-ups and portraits and it’s a joy to use compared to my little Coolpix.


We head out again towards a sort of castle with a red wall.   We walk on a never-ending blanket of snow around the castle on what is, in the summer, an enormous river but is now just snow.  Once again it is a spectacular sight.  We sit on a bench in the middle of the snow and Svetlana shows me her skill at drawing in the snow.  She made tractor tracks with her feet.  I literally dance in the snow; I’m as happy as a little kid.  I probably couldn’t tolerate this snow and cold over a long period but while I’m on vacation it adds a unique, magical touch to the whole experience.  We continue walking for a while then Svetlana stops to talk with an older gentleman who is selling paintings near the riverbank.  He seems serious and dignified and wears a long beard.  Svetlana buys a painting from him and tells me that he is always in that spot.  Who knows what his story is?  I am pleased and moved by Svetlana’s manner: always positive and cheerful, appreciative of simple things and everyday people, of the great and small moments of the day.

We decide it’s time to eat.  We go into a restaurant right next to the spot we visited the day before.  It’s one of the most beautiful restaurants I’ve ever been in: simple but extremely sophisticated, with thousands of colors, plants, wood throughout.  Everything was done with great care, down to the minutest detail.  The biggest surprise is the low prices, especially when compared to those in Moscow.  We sit at a little table next to the window; there aren’t many people in the restaurant.  We’ve already decided where we’ll have dinner this evening.


After being properly nourished we go out again and end up on the avenue that crosses Saint Petersburg.  It’s already 4:30 in the afternoon, time to go back to the hotel and rest little because pretty soon we have to go to the theater to see the play for which we bought the tickets the day before.   I almost regret having to be inside when it’s so beautiful outside.  Just like the day before the light shines obliquely across the whole city, making it even more striking.  From the bridges we can see the soft light caressing the snowy blanket that lies below.  Light, snow and sky blend to form an indelible image that is, at once, romantic and powerful.

We arrive just in time for the 6:30 show.  The theater is really nice, with a large semi-circular room full of chairs covered in red upholstery and the stage is massive and striking.  Our seats are towards the back on the left.  The venue is packed.  The play is about a young girl whose life is tormented, who experiences all sorts of bad things.  At the end we find out that the girl was a spirit.  The story is a bit heavy, with characters that are sad and tormented but the beauty of the choreography and the music will stay with me for a long time.  I leave the theater glad that Svetlana had suggested the idea the day before.  We go the restaurant that we’d seen a few hours before.  The dinner is tasty and the conversation pleasant.  The atmosphere makes it all even nicer.  We get lost in conversation and literally lose track of the time.  Fortunately Svetlana sees the clock and, with a look of surprise, declares “it’s already 10:00!”  We have to catch the midnight train and the hotel is some distance away.  It’s too bad.  I’d like to be able to stay at the restaurant and talk for hours but the idea of missing the train and then the plane brings me back to reality.  We calmly finish our dinner, though, and then catch the bus back to the hotel.  At the hotel Svetlana changes while I finish packing and then we head to the station.  Once again, instead of being stressed, we’re like two teenagers on vacation who come to almost enjoy the hitches.  We arrive just in time to catch the train, which is the same one we rode the last time.


This time there are two young Russians in the berth.  We don’t speak with them much.  After putting our stuff away we take our usual walk down to the dining car to talk about the day.  It was a fantastic day.  Some time from now I probably won’t remember the details of the day but I will surely remember the indescribable feelings that I had.

The next day we arrive and around 8:00 and meet Dina and Sergej.  They go to the station with me and I say goodbye, almost sadly, but knowing that I’ll see everyone again.  The conference organizer kindly offers to take me to the airport.  We arrive just in time.  On the plane I think about all of the memorable moments of my magnificent adventure.  “It was totally worth it” I say to myself as I watch the blue sky through the small airplane window.  A voice inside me has already said that I’ll be back soon.

Audio file of this article at the end of this post



Day 7 in RU

Mi sveglio pieno di energia, dopo aver dormito letteralmente come un sasso. Evidentemente ero stanchissimo. Apro la finestra e vedo di nuovo uno spettacolo che mi riempe di gioia: c’è un bellissimo sole che si staglia alto su un cielo terso, limpido. Vado a bussare alla porta di Svetlana, che si sta lavando i capelli dopo una lunga doccia. E’ in piedi da molto più tempo di me. “Andiamo a fare colazione”? Le dico con un sorriso. “Un secondo”, mi risponde con un sorriso altrettanto radioso.

Consumiamo la colazione nella cucina dell’albergo. Al contrario della colazione di Mosca, è ben fornito, ci sono salumi di vario genere, caffè, thé, marmellata, pane. Una buona colazione mi mette sempre di buon umore. E poi le persone che lavorano in hotel sono gentili. “Non tutto il male viene per nuocere” – mi dico ripensando all’improvviso inconveniente di ieri. In fondo, questo hotel è sicuramente meglio di quello che avevamo scelto per il nostro soggiorno.


Con una lauta colazione in pancia, siamo pronti per affrontare la giornata. Ci avviamo subito verso la bella cattedrale che avevamo cercato di visitare il giorno precedente, ma ancora una volta, per qualche strana ragione è chiusa. Non importa, siamo entrambi di buon umore, e ci dirigiamo verso un mercatino che si trova proprio al lato di un piccolo fiume ghiacciato, all’altezza di un ponte piccolo quanto pittoresco. E’ un mercato che mi ricorda un po’ i mercatini romani, ma a me appare ancora più particolare. Ci sono persone di mezza età che vendono un po’ di tutto: da anticaglie di ogni genere a vecchie monete, da bigiotteria a gioielli di ambra, da matriosche a samovar. Mi fermo a cercare dei gioielli di ambra per mia madre, a cui piacciono tanto. Dopo un negoziato di 10 minuti, Svetlana mi fa capire che i prezzi sono veramente esagerati. Aveva ragione, di fatti a pochi metri c’è un altro signore che vende praticamente la stessa cosa ad un prezzo molto più basso. Però negoziare in russo è divertente. All’inizio parlo in inglese, mi diverte vedere come reagiscono le persone. La signora ovviamente non spiccica una parola della lingua di Shakespeare, ma dopo un po’ comincio a parlare la sua lingua e mi fa un grande sorriso dicendo “ma allora parli russo, perché diamine hai cominciato in inglese?” Continuo la perlustrazione in cerca di qualche moneta russa per mio padre, mi avvicino ad un altro stand. Ci sono solo vecchie monete arrugginite di poco valore, e opto per un portasigari. Il giretto all’interno del mercatino è stato molto divertente, ma è già arrivato il momento di dirigerci da qualche altra parte.

Ci avviamo verso un’altra parte della città. E’ tutto ricoperto di neve, e tira un vento sostenuto. E’ uno spettacolo veramente mozzafiato, e soprattutto l’azzurro limpido del cielo mi riempe di buon umore e buone sensazioni. Arriviamo vicino ad una statua che si trova al di sotto di un ponte. “Vedi” – mi indica Svetlana – questo è un momento famoso a San Pietroburgo. Si tratta di un piccolo uccello in bronzo che si erge su un quadrato di 20 cm x 20cm. “La cosa divertente” – mi dice con un sorriso quasi compiaciuto – “è che tutti i turisti cercano di lasciare una moneta sul monumento”.

Tiro fuori qualche monetina dalla tasca e tento l’impresa. Si tratta di far cadere una moneta per 4 metri sperando che rimanga su quel quadratino, senza rimbalzare troppo e senza cadere di sotto, dove scorre il fiume ghiacciato. Solo dopo 5 tentativi andati a vuoto mi accorgo dell’enorme quantità di monete che si trovano di sotto. Ce ne sono solo 2 o 3 sul quadratino. “Mannaggia”, dichiaro sorridendo. Proseguiamo il tragitto verso l’altra parte della città. Raggiungiamo una sorta di McDonald e mangiamo qualcosa. Mi diverto a fare foto a ripetizione a Svetlana che intanto parla a sua madre. Ha una macchina fotografica perfetta per fare le foto di ritratti e di volti di persone, ed è un gioiello in confronto alla mia povera Coolpix.


Usciamo e ci dirigiamo verso una sorta di castello, con mura rosse. Camminiamo su un’immensa, interminabile distesa di neve, e costeggiamo il costello su quello che durante l’estate è un enorme fiume, ma che ora appunto è semplicemente neve. E’, ancora una volta, uno spettacolo stupendo. Ci sediamo su una panchina in mezzo alla neve, e Svetlana mi mostra la sua destrezza a disegnare sulla neve. Con i piedi riesce a fare il passaggio di un trattore. Io mi metto letteralmente a danzare sulla neve, mi sento libero e felice come un bambino. Probabilmente non sopporterei tutta questa neve e questo freddo per un periodo molto lungo, ma in vacanza aggiunge un tocco magico e irripetibile a questa esperienza. Proseguiamo il nostro cammino e ad un certo punto Svetlana si ferma per parlare con un anziano signore che vende quadri sul lungo fiume. E’ un signore dall’aria seria e dignitosa e dalla lunga barba. Svetlana gli compra un quadro e mi racconta che quel signore è sempre là. Che conosce la sua storia personale. Mi piace e mi colpisce molto l’atteggiamento di Svetlana: sempre positiva e sorridente, il suo apprezzare le persone e le cose semplici, i piccoli e i grandi momenti di una giornata.

Decidiamo che è arrivato il momento di mangiare. Entriamo in un ristorante che è proprio accanto a quello in cui eravamo andati il giorno prima. E’ uno dei ristoranti più belli in cui sia mai entrato: semplice ma estremamente ricercato, con mille colori, piante, tutto in legno. Ogni singolo dettaglio è studiato in maniera raffinata. La cosa più sorprendente sono i prezzi estremamente economici, soprattutto rispetto a Mosca. Ci sediamo ad un tavolo vicino alla finestra, non c’è molta gente. Abbiamo già deciso che il ristorante in cui andremo a mangiare la sera stessa.

Dopo esserci rifocillati a dovere usciamo di nuovo e ci ritroviamo sul grande viale che attraversa tutta San Pietroburgo. Si sono già fatte le 16.30, ed ora di rientrare in albergo a riposarsi un minimo, perché dobbiamo subito andare al teatro che avevamo prenotato il giorno prima. E’ quasi un peccato dover entrare in un edificio con uno spettacolo cosi bello fuori: la luce, proprio come il giorno prima, attraversa obliqua tutta la città rendendola ancora più suggestiva. Da ponti si intravede questa luce soffice che accarezza le distese di neve che si snodano di sotto. Luce, neve e cielo si fondono in un’unica immagine indelebile, romantica e potente allo stesso tempo.

Arriviamo appena in tempo per lo spettacolo delle 18.30. Il teatro è molto bello, con una grande sala a semicerchio piena di sedie tappezzate di rosso, ed il palco è imponente, suggestivo. Ci sediamo in alto a destra. E’ strapieno di gente. La rappresentazione parla di una giovane ragazza dalla vita tormentata a cui ne succedono di tutti i colori. Alla fine si scopre che la ragazza era un’anima. E’ una rappresentazione un po’ cupa, con personaggi tristi, sofferenti, ma la coreografia, la musica, sono uno spettacolo che mi rimarrà impresso a lungo. Esco dal teatro felice del fatto che Svetlana abbia avuto questa splendida idea il giorno prima.

Andiamo a mangiare nel ristorante che avevamo visto poche ore prima. La cena è gustosa e la conversazione piacevole. La cornice rende tutto ancora più bello. Siamo cosi persi nella conversazione che ci dimentichiamo letteralmente del tempo che passa. Per fortuna se ne accorge Svetlana, che, con un’espressione di sorpresa e guardando l’orologio dichiara “sono già le 22!”. Abbiamo il treno a mezzanotte, e l’albergo è ad una certa distanza. Che peccato. Sarei rimasto a chiacchierare in quel ristorante per ore, ma l’idea di perdere il treno e l’aereo mi riporta alla realtà.


Finiamo di cenare senza però eccessivi patemi e prendiamo un autobus per tornare in albergo. Svetlana si cambia mentre io finisco di preparare la valigia e ci dirigiamo in stazione. Ancora una volta, invece di essere stressati, siamo come due ragazzini in vacanza, che si divertono quasi a godere degli imprevisti. Arriviamo giusto in tempo per prendere il treno, che è lo stesso dell’altra volta.

Nella cuccetta stavolta ci sono due ragazzi russi, a cui non parliamo troppo. Dopo aver posato le cose, andiamo nel solito vagone ristorante, a commentare la giornata. E’ stato un giorno stupendo. Probabilmente a distanza di qualche tempo non ricorderò tutti i dettagli, ma ricorderò sicuramente le sensazioni indescrivibili che mi ha regalato


Il giorno dopo arriviamo verso le 8, incontriamo Dina e Sergej, ed alla fine mi accompagnano alla

stazione. Li saluto quasi con tristezza, ma con la certezza che li avrei rivisti tutti. L’organizzatrice della conferenza si offre gentilmente di accompagnarmi all’aeroporto. Ci arrivo ancora appena in tempo. In aereo ripenso a tutti i memorabili momenti di un’avventura magnifica. “Ne è valsa veramente la pena”, mi dico mentre guardo il cielo azzurro da un oblò di un aereo. Una voce dentro di me mi diceva già che sarei ritornato presto.

Audio file of this Italian translation (read by Luca Lampariello) at the end of this post


Я просыпаюсь полон энергии после того как в буквальном смысле спал как бревно. Должно быть, я действительно устал. Я открываю окно и снова вижу картину, наполняющую меня радостью. Красивое солнце светит высоко в ясном голубом небе. Я иду постучаться в дверь Светланы, она как раз мыла голову после долгого душа. Она проснулась за долго до моего пробуждения. “Ты готова пойти на завтрак?” – Спрашиваю я с улыбкой. “Минуточку”, – отвечает она с такой же яркой улыбкой.

Мы завтракаем на кухне в отеле. Здесь гораздо больше разнообразия в отличие от завтраков в Москве. На столе разные сорта сосисок, кофе, чая, варенья, хлеба. Хороший завтрак всегда поднимает мне настроение. К тому же, люди, работающие в отеле, очень дружелюбные. “Нет худа без добра” – говорю я себе, вспоминая те трудности, с которыми мы столкнулись вчера. В конце концов этот отель оказался гораздо лучше того, который мы выбрали раннее.

После плотного завтрака мы готовы встретить новый день. Мы направляемся прямиком к красивому собору, который мы хотели посмотреть днём ранее, но по непонятной причине он закрыт.


Ну что ж, мы оба в хорошем настроении, и мы идем в небольшой магазин, который находится рядом с мостом через небольшую замёрзшую реку, которая очень живописна и мала. Этот магазинчик с одной стороны напоминает мне другие магазинчики, что в Риме но с другой стороны в нём есть что-то необычное. Рядом люди среднего возраста, которые продают разные товары: всевозможные старые монеты, янтарные украшения, матрёжки и Самовары (матрёжки на самоварах). Я останавливаюсь чтобы внимательней рассмотреть янтарные украшения, которые нравятся моей Маме. После 10-ти минутных дебатов со Светланой она всё-таки обращает моё внимание на то что цены явно завышены. Она права.  В самом деле… Буквально в нескольких метрах продавались практически те же товары но по гораздо более низким ценам. В любом случае торговаться по-русски весело. В начале я говорю по-английски чтобы посмотреть на то какой будет реакция. Женщина конечно же не говорит на языке Шекспира, но после того как я начинаю говорить на её языке она улыбается и говорит “Так ты говоришь по-русски. Зачем же тогда ты начал разговор по-английский?”. Я продолжаю свою миссию а именно поиск Российских монет для моего отца и нахожу их на другом стенде (на другой витрине). Там только старые потрёпанные монеты низкого номинала и я отдаю предпочтение коробочке для сигар. Это действительно весело походить по магазину!

Мы направляемся в другую часть города. Всё покрыто снегом и дует слиьный ветер. Перед нами открывается захватывающая дух панорама и чистое синее небо, которое особенно заряжает меня оптимизмом и делает меня счастливым. Мы подходим к статуе, что под мостом. “Посмотри!” – говорит Светлана. “Это очень известный памятник Санкт-Петербурга.” Она указывает на бронзовых птичек размером 20 см х 20 см. “Что интересно…” – говорит она с игривой улыбкой “Это то, что все туристы стараются бросить монеты на статую.” Я вытягиваю несколько монет из моего кармана и готов попробовать. Моя цель – бросить монету, находясь на расстоянии 4-х метров от статуи, так, чтобы она приземлилась на небольшой площади не отскочив и не упав в замёрзшую реку.

Только после пяти неудачных попыток я понимаю, сколько монет должно быть внизу. На самой площадочке виднелись только 2-3 монетки. “Ничего себе”, я говорю с улыбкой. Мы продолжаем прогулку по другим частям города. Мы добираемся до Макдональдса и останавливаемся там чтобы перекусить. Мне нравится фотографировать, а Светлана тем временем говорит с Мамой по телефону. Её камера идеально подходит для съемки крупным планом и для всевозможных портретов, она явно гораздо лучше чем моя маленькая Coolpix

Мы направляемся к своего рода замку с красной стеной. Мы идём по бесконечному снежному покрову вокруг замка на том, что летом представляет из себя огромную реку. Это особое зрелище. Мы присаживаемся на скамейке посреди снега и Светлана показывает мне своё мастерство рисования на снегу. Она изобразила следы трактора. Я буквально танцую на снегу. Я довольный как ребёнок. Я бы, скорее всего, не смог бы находиться в холоде и посреди снега столь долгое время, но во время поездки всё кажется уникальным и необычным. Мы продолжаем нашу прогулку. Светлана останавливается чтобы поговорить с мужчиной в возрасте, продающим картины на берегу реки. Он кажется серьезным и достойным и носит длинную бороду. Светлана покупает у него картины и говорит мне, что он всегда бывает на этом месте. Кто знает, какова его история? Я рад и тронут поведением Светланы. Она всегда позитивная и веселая. Она умеет радоваться простым вещам и людям. Это был один из самых прекрасных моментов этого дня.

Мы решили, что пора поесть. Мы идём в ресторан, который находится рядом с тем местом, которое мы посетили ранее. Это один из самых красивых ресторанов, в котором я когда-либо был. Простой но в тоже время чрезвычайно сложный, с тысячами цветов, растений, и отделаный повсюду древесиной. Всё, вплоть до мельчайших деталей, было сделано с особенной аккуратностью. Самым приятным сюрпризом оказалось низкие, по сравнению с Москвой, цены. Мы присаживаемся за столик рядом с окошком. Внутри не так много людей и мы уже решили где мы будем ужинать этим вечером.

После того, как мы хорошенько поели мы снова выходим на проспект, пересекающий весь Санкт Петербург. На часах 4:30 вечера и пора возвращаться в отель чтобы немного отдохнуть так как нам предстоит пойти в театр посмотреть спектакль, билеты на который мы купили днём раннее. Я почти сожалею о том, что нахожусь в помещении потому что снаружи очень красиво. Так же, как за день до этого, свет падал косо на весь город, делая его еще более поразительным. От моста мы видим исходящий мягкий свет, ласкающий лежащие внизу снежные одеяла. Свет, снег и небо: смеси создавали неизгладимый(неизгладимо романтический), романтический и в тоже время сильный образ.

Мы приходим на шоу как раз к 6:30. Театр действительно хороший. Он представляет из себя большую полукруглую комнату, заполненную стульями, которые были обиты красной обивкой, да и сцена достаточно массивна и приковывает внимание. Наши места находятся сзади слева. Внутри много народу. Спектакль о молодой девушке, о её мучениях и о том через какие трудности она проходит. В конце выясняется, что девушка была духом. История немного тяжелая с печальными и измученными героями, но красота хореографии и музыки останутся со мной на долго. Я покидаю театр и я рад, что Светлана предложила это раньше меня. Мы идем в ресторан, который выбрали несколькими часами раннее. Вкусный ужин и приятный разговор. Уютная атмосфера ещё больше поднимает настроение. Мы забыли о чём говорили и в буквальном смысле потеряли счёт времени…

К счастью Светлана смотрит на часы и с удивлением, заявляет: “Уже 10!” Мы должны успеть на Полуночный поезд ведь отель находится относительно далеко. Жаль. Я хотел бы остаться в ресторане и поговорить ещё пару часиков, но мысль о том, что можно опоздать на поезд и пропустить самолёт возвращает меня в действительность. Мы спокойно заканчиваем наш ужин, затем садимся на автобус и возвращаемся в отель. В отеле Светлана переодевается в то время как я  заканчиваю с упаковкой вещей. После мы направляемся к станции. Еще раз замечу, что всё проходит без стресса. Напротив, мы как два подростка на каникулах, которые наслаждаются каждой заминкой. Мы добираемся как раз вовремя и успеваем на поезд, который оказался таким же как и в прошлый раз. В этот раз с нами ехали два россиянина. Мы с ними почти не говорили. После того как мы распаковались мы спускаемся вниз по направлению к вагону-ресторану. Там мы вспоминаем прошедший день. Он получился невероятным. Некоторое время спустя, быть может, я не буду помнить все детали прошедшего дня, но то неописуемое чувство останется надолго со мной.

На следующий день мы прибываем к 8-ми часам и встречаемся с Диной и Сергеем. Они идут со мной к станции, и я прощаюсь с долей грусти, но осознавая, что я ещё увижу всех снова. Организаторы конференции любезно предлагают подбросить меня до аэропорта. Мы добираемся как раз вовремя. В самолете я думаю обо всех приятных моментах моего великолепного приключения. “Оно того стоило!” – говорю я себе, в то время как смотрю на голубое небо через небольшое окошко самолета. Внутренний голос говорит мне, что я скоро вернусь.

Перевод на с итальянского на русский подготовил Амир Ордабаев. Он также записывает и загружает видео на Ютуб канал YouTube channel Так же Амир изучает итальянский с Лукой.


  DAY 7

“Acordo cheio de energia, depois de ter, literalmente, dormido como um urso. Eu devia estar realmente cansado. Abro a janela e, de novo, vejo uma cena que me enche de alegria: um lindo sol está brilhando num céu azul e limpo. Bato na porta de Svetlana, a qual está lavando o cabelo depois de um banho demorado. Ela já está acordada há muito mais tempo do que eu. “Pronta para o café da manhã?”, pergunto com um sorriso no rosto. “Só um minuto”, responde ela com um sorriso da mesma proporção do meu.


Estamos tomando o café da manhã na cozinha do hotel. Ao contrário do café da manhã que tínhamos tomado em Moscou, o de hoje está bastante variado. Há vários tipos de linguiças, café, chá, geleia e pão. Uma boa refeição matinal sempre me deixa de bom humor. Além disso, os funcionários do hotel são muito gentis. “Depois da tempestade vem a bonança”, digo a mim mesmo enquanto me lembro dos desafios por que passamos ontem. Afinal de contas, este hotel é definitivamente melhor do que o que havíamos inicialmente escolhido para nos hospedar.

Depois de termos nos alimentado bem, estamos prontos para encarar o dia. Dirigimo-nos diretamente à linda catedral que tínhamos tentado visitar no dia anterior, mas que, por algum motivo estranho, encontra-se fechada. Pois bem, nós dois estamos de bom humor e caminhamos em direção a uma pequena loja que fica ao lado de um rio congelado, próximo a uma ponte que é tão pitoresca quanto pequena. A loja me lembra um pouco das que encontrei em Roma, mas ainda mais fora do comum. Há algumas pessoas de meia-idade que vendem um pouco de tudo: todo tipo de moedas antigas, jóias de âmbar e bonecas russas. Paro para olhar algumas jóias de que minha mãe gosta muito. Após meus 10 minutos de pechincha, Svetlana chama minha atenção para o fato de que os preços dessa loja estão verdadeiramente caros. Ela tem razão. Na verdade, a poucos metros dali há outra loja em que uma senhora está praticamente vendendo as mesmas mercadorias, mas a um preço bem mais acessível. De qualquer maneira, pechinchar na Rússia é divertido. Eu gosto de falar com eles em inglês primeiro. Gosto de ver qual vai ser a reação deles. Aquela senhora obviamente sequer fala uma única palavra na língua de Shakespeare, mas dentro em pouco começo a falar o idioma dela, e ela me abre um enorme sorriso e diz: “Então você fala russo. Por que céus você falou inglês primeiro?”. Continuo minha missão procurando moedas russas para o meu pai e encontro algumas em outro quiosque. Há apenas moedas enferrujadas de pouco valor e acabo optando por uma cigarreira. Passear pela loja é bastante divertido, mas agora é hora de irmos.

Vamos para outra parte da cidade. Tudo está coberto de neve e está ventando fortemente. É uma verdadeira vista de tirar o fôlego e, especialmente, o céu limpo e azul me deixa de bom humor e me faz feliz. Chegamos a uma estátua debaixo da ponte. “Veja”, Svetlana diz, “é um monumento famoso em São Petersburgo”. Ela está apontando para um passarinho de bronze num pequeno quadrado de 20cm por 20cm. “A parte engraçada”, diz ela, com um sorriso jocoso, “é que todos os turistas tentam jogar moedas na estátua”. Tiro algumas moedas do meu bolso e aceito o desafio. O objetivo é lançar a moeda a quatro metros de distância e torcer para que ela acerte o recipiente sem que seja arremessada pra fora ou caia no rio congelado. Só depois de cinco tentativas frustradas eu entendo quantas moedas devem haver lá embaixo. Há apenas uma ou duas moedas dentro do quadrado. “Uau”, digo com um sorriso no rosto. Nós continuamos a andar a outras partes da cidade. Chegamos a uma espécie de McDonald’s e paramos para um lanche. Adoro tirar várias fotos de Svetlana, que, enquanto isso, fala sobre a mãe dela. Ela tem uma câmera que é perfeita para tirar

fotos de perto e para retratos, e é uma maravilha de se usar, se comparada à minha pequena Coolpix.


Saimos em direção a um castelo de parede vermelha. Caminhamos sobre uma espessa camada de neve ao redor do castelo, a qual é, durante o verão, um enorme rio, mas que agora é apenas neve. Mais uma vez é uma vista espetacular. Estamos sentados num banco em meio à neve e Svetlana me mostra as suas habilidades de desenhar na neve. Ela fez rastros de tratores com seus pés. Estou literalmente dançando na neve, feliz como uma criancinha. Eu provavelmente não suportaria tanta neve e frio por longos períodos, mas, já que estou de ferias, isso dá um toque único e mágico à experiência toda. Nós continuamos a andar por uns instants, até que Svetlana para para falar com um senhor que está vendendo pinturas próximo à beira do rio. Ele parece sério, íntegro e tem uma barba grande. Svetlana compra uma pintura a ele e me diz que ele sempre fica naquele mesmo lugar. E quem sabe qual é a história dele? Estou feliz e comovido pela atitude de Svetlana, sempre pensando positivo, alegre, apreciadora das coisas simples e das pessoas do dia a dia, dos grandes e pequenos momentos de cada dia.

Decidimos que é hora de fazermos uma refeição. Entramos num restaurante bem próximo ao lugar que visitamos no dia anterior. É um dos restaurantes mais bonitos em que já estive; simples mas extremamente sofisticado, com milhares de cores, plantas e madeira por toda a parte. Tudo ali foi feito com muitíssimo cuidado, até mesmo os mínimos detalhes. A maior surpresa foram os preços baixos, especialmente se comparados aos de Moscou. Sentamo-nos a uma pequena mesa perto da janela. Não há muitas pessoas no restaurante. Já decidimos onde vamos jantar na noite de hoje.

Depois de estarmos devidamente alimentados, saímos novamente e acabamos numa avenida que cruza São Petersburgo. Já são quatro e meia da tarde, hora de voltar ao hotel e dormir um pouco porque logo mais temos que ir ao teatro ver a peça para a qual compramos os ingressos no dia anterior. Estou quase arrependido de estar aqui dentro enquanto tudo está tão lindo lá fora. Assim como no dia anterior, as luzes brilham de maneira dispersa por toda a cidade, tornando-a ainda mais atraente. Das pontes dá para vermos a luz suave tocar a camada de neve logo abaixo. A luz, a neve e o céu se misturam para dar forma a uma imagem inesquecível que é, ao mesmo tempo, romântica e poderosa.

Chegamos bem na hora para o espetáculo das 6h30. O teatro é realmente agradável e tem uma longa sala semicircular cheia de cadeiras encobertas por estofado de cor vermelha, e o palco é enorme e chamativo. Nossos lugares são na ala esquerda posterior. A casa está cheia. A peça é sobre uma jovem garota cuja vida é atribulada, que vivencia todo tipo de adversidades. No final, descobre-se que a garota era um espírito. A estória é um pouco pesada, cujos personagens são tristes e atormentados, mas a beleza da coreografia e a música permanecerão em mim por muito tempo. Saio do teatro feliz que Svetlana, um dia antes, sugeriu-me que fôssemos ver essa peça. Vamos ao restaurante que tínhamos visto há apenas poucas horas. O jantar está saboroso e a conversa, agradável. A atmosfera torna tudo ainda mais agradável. A conversa foi cativante e literalmente perdemos a noção do tempo. Felizmente, Svetlana olha o relógio e, com ar de surpresa, exclama que “já são 10:00!”. Temos de pegar o trem da meia noite e o hotel fica um pouco distante. Quão lamentável. Gostaria de ter ficado no restaurante e conversado por horas, mas só em pensar em perder o trem e depois o avião me traz de volta à realidade. Contudo, nós terminamos tranquilamente nosso jantar e então pegamos o ônibus de volta para o hotel. No hotel, Svetlana se

troca enquanto termino de arrumar as malas, e em seguida nós nos dirigimos para a estação de trem. Mais uma vez, ao invés de estarmos estressados, estamos como dois passageiros de férias, os quais vieram para quase curtir os imprevistos. Chegamos bem na hora de pegar o trem, o qual é o mesmo em que viemos na última vez.


Desta vez há duas jovens russas na mesma cabine em que estamos. Não falamos muito com elas. Depois de guardarmos nossas coisas, fazemos nossa caminhada de sempre até o vagão onde servem as refeições, a fim de conversarmos sobre o dia. Foi um dia fantástico. Daqui a algum tempo provavelmente não vou me lembrar dos detalhes do dia, mas, com certeza, eu me lembrarei dos sentimentos indescritíveis que tive.

Chegamos ao nosso destino no dia seguinte por volta das 8h00 e encontramo-nos com Dina e Sergej. Eles se dirigem à estação comigo e se despedem quase tristes, mas sabendo que verei todos eles novamente. A organizadora da conferência gentilmente se oferece a levar-me ao aeroporto. Chegamos bem a tempo. No avião, penso em todos os momentos memoráveis da minha magnífica aventura. “Valeu à pena, completamente”, digo a mim mesmo enquanto observo o céu azul através da pequena janela do avião. Uma voz dentro de mim já me disse que, muito em breve, estarei de volta.”

Luiz Tavares de Lucena (1264 x 1500)Luiz Tavares de Lucena is an undergraduate student who is double-majoring translation studies (English) and teacher license (Portuguese and English) at the Federal University of Pernambuco (UFPE, Brazil), where he is also an assistant teacher of Portuguese as a foreign language (PLE). In 2012 he studied a semester as an exchange student at Winston-Salem State University in North Carolina, USA.
He has been learning languages since he was 15 years old. He can speak Portuguese (native language), advanced English, intermediate Italian, and can communicate in French and Spanish. He is currently learning German. Apart from that, he previously studied Latin, Esperanto, and a little of Romanian and Swedish.


Tego poranka budzę się pełen energii. Musiałem być naprawdę zmęczony, spałem jak suseł. Otwieram okno, moim oczom ukazuje się widok, który jeszcze bardziej napełnia mnie radością: piękne słońce na bezchmurnym, błękitnym niebie. Pukam w drzwi pokoju Svetlany, która wstała dużo wcześniej niż ja i która właśnie myje włosy. „Gotowa na śniadanie?” pytam uśmiechając się od ucha do ucha, „Jeszcze minuta” odpowiada z takim samym uśmiechem w głosie.

Jemy śniadanie w hotelowej restauracji. W przeciwieństwie do śniadania w Moskwie, to jest dość zróżnicowane, jest w czym wybierać: różne typy wędlin, dżem, chleb, kawa, herbata. Dobre śniadanie zawsze wprawia mnie w doskonały humor,   Dodatkowo, ludzie pracujący w hotelu są bardzo sympatyczni. „Po każdej burzy wychodzi słońce” myślę przypominając sobie to, co spotkało nas wczoraj. Ostatecznie  ten hotel jest duży lepszy niż wybrany przez nas wcześniej.

Z pożywnym śniadaniem w brzuchach gotowi jesteśmy rozpocząć dzień. Kierujemy się prosto do katedry, którą chcieliśmy zwiedzić wczoraj, lecz ponownie, z niewiadomych względów, jest ona zamknięta. Jesteśmy oboje w dobrych nastrojach, więc mówimy „trudno” i idziemy do sklepiku, który znajduje się zaraz za zamarzniętą rzeką blisko małego, malowniczego mostu.


Sklep przypomina mi trochę te w Rzymie, lecz ten wydaje się być jeszcze bardziej niezwykły. Sprzedający, to ludzie w średnim wieku, w ich ofercie znaleźć można po trochu ze wszystkiego: stare monety, biżuterię z bursztynu, matrioszki. Zatrzymuję się, aby popatrzeć na bursztynową biżuterię, którą moja mama tak lubi. Po 10 minutach negocjacji Svetlana zwraca mi uwagę, że ceny w tym miejscu są naprawdę wysokie. I ma rację – tuż nieopodal, zaledwie kilka metrów dalej znajduje się sklep, w którym jest właściwie ten sam towar, ale dużo tańszy. Tak czy owak, targowanie się w Rosji to niezła zabawa. Rozmowę zawsze zaczynam po angielsku i obserwuję reakcję ludzi. Lubię to robić. Sprzedająca kobieta nie mówi, oczywiście, ani słowa w języku Szekspira, więc po jakiejś chwili zaczynam mówić w jej języku i wtedy na jej twarzy pojawia się wielki uśmiech „Mówisz po rosyjsku. Dlaczego zacząłeś rozmowę po angielsku?”.

Kontynuuję moją misję szukając rosyjskich monet dla mojego taty, znajduję kilka na sąsiednim straganie. Są tu jednak tylko stare, zardzewiałe monety o niskiej wartości, dlatego postanawiam kupić pudełko na cygara. Chodzenie po sklepach to świetna zabawa, czas najwyższy, jednak, iść dalej.

Idziemy do innej części miasta. Wszystko pokryte jest śniegiem, wieje silny wiatr. Otacza mnie widok zapierający dech w piersiach a czyste, błękitne niebo dodatkowo wprawia mnie w dobry nastrój. Dochodzimy do pomnika stojącego pod mostem. „Spójrz” mówi Svetlana, „w Petersburgu to bardzo znany pomnik” – wskazuje małego ptaka z brązu umieszczonego na kwadracie o powierzchni 20 cm kwadratowych. „Najzabawniejsze jest” mówi z zawadiackim uśmiechem „że turyści próbują wrzucać tam, na górę, monety”.

Wyjmuję kilka monet z kieszeni i podejmuję wyzwanie – cel to rzucić monetę z odległości 4 metrów tak, aby zatrzymała się na małym kwadraciku nie odbijając się w bok  i nie wpadając do zamarzniętej rzeki. Dopiero po pięciu nieudanych próbach uświadamiam sobie jaka ilość monet musi leżeć na dnie. Na samym kwadracie widzę zaledwie dwie lub trzy monety. “Wow”, mówię z uśmiechem.

Kontynuujemy naszą przechadzkę kierując się w inne części miasta.  Docieramy do czegoś w rodzaju McDonalda i zatrzymujemy się na przekąskę. Svetlana opowiada o swojej mamie, a ja w międzyczasie robię jej zdjęcia, co sprawia mi dużą przyjemność. Jej aparat jest idealny do dużych zbliżeń i portretów, używanie go, w porównaniu do mojego Cooplixa, to prawdziwa frajda.

Ponownie wyruszamy w trasę, tym razem w stronę czegoś w rodzaju zamku z czerwonym murem. Idziemy przez niekończący się biały, śnieżny dywan okalający zamek. Latem płynie tu rzeka, teraz jest ona niczym więcej jak grubą warstwą śniegu i lodu. To kolejny z tych spektakularnych widoków. Siedzimy na ławce, Svetlana pokazuje jak sprawnie opanowała sztukę rysowania w śniegu. Ja, na śniegu tańczę, szczęśliwy niczym dziecko.

Przypuszczam, że nie zniósłbym takich warunków atmosferycznych przez dłuższy czas, będąc na wakacjach odbieram to wszystko inaczej, wyjątkowo, jako element dodający magii całemu doświadczeniu.

Idziemy dalej, Svetlana zatrzymuje się, aby porozmawiać ze starszym człowiekiem sprzedającym obrazy przy brzegu rzeki.  Człowiek ten wygląda poważnie i dystyngowanie ze swoją długą brodą. Svetlana kupuje od niego obraz. Mówi,  że zawsze można go tu spotkać. „Kto wie jaka jest jego historia?” zastanawia się głośno. Jestem poruszony sposobem myślenia Svetlany: zawsze pozytywnie nastawiona i radosna, docenia proste rzeczy i zwykłych ludzi spotykanych na co dzień, małe i wielkie chwile.


Jedngłośnie postanawiamy, że przyszedł moment, aby coś zjeść. Idziemy do restauracji znajdującej się obok miejsca, które odwiedziliśmy dzień wcześniej. To jedna z najpiękniejszych restauracji jakie w życiu widziałem: prosta i jednocześnie bardzo elegancka, z tysiącem kolorów, roślin, wypełniona drewnianymi dekoracjami. Wszystko zostało tu zrobione z ogromną dbałością o szczegół. Największą niespodzianką są ceny, które w porównaniu z tymi w Moskwie, są niskie. Wybieramy mały stoliczek przy oknie; w restauracji jest bardzo mało ludzi. Wiemy już, gdzie zjemy kolację tego wieczoru.

Po solidnym posiłku kontynuujemy wyprawę, z restauracji wychodzimy na aleję, która przecina Petersburg. Jest już 4:30, czas najwyższy iść do hotelu i trochę odpocząć przed wyjściem do teatru, do którego wczoraj bilety kupiliśmy. Pogoda jest tak piękna, że prawie żałuję, że nie zostaniemy dłużej na powietrzu. Zupełnie tak, jak poprzedniego dnia słońce rozlewa się po całym mieście sprawiając, że wygląda ono jeszcze niezwyklej. Z mostu możemy obserwować miękkie światło delikatnie muskające śnieżny kocyk, po którym stąpamy. Światło, śnieg i niebo mieszają się tworząc obraz jednocześnie romantyczny i pełen nienazwanej siły.

Zjawiamy się  o 6:30, dokładnie przed rozpoczęciem spektaklu. Teatr jest bardzo ładny, duża, półokrągła sala wypełniona jest krzesłami z czerwonym obiciem, ogromna scena wygląda bardzo imponująco. Jest bardzo tłoczno. Nasze siedzenia znajdują się z tyłu po lewej.

Temat sztuki to życie młodej dziewczyny bardzo doświadczanej przez los. Na końcu dowiadujemy się, że tak naprawdę była ona duchem. Opowieść jest nieco trudna, pełna postaci poturbowanych przez życie, jednak piękno choreografii i muzyki zostaną w mojej pamięci na długo.

Opuszczam teatr czując głęboką wdzięczność, że Svetlana zaproponowała to wyjście.


Kolacja jest pyszna, a rozmowa miła. Całości dopełnia atmosfera. Zatracamy się w rozmowie i gubimy poczucie czasu. Na szczęście w porę Svetlana zerka na zegarek i zaskoczona mówi „jest już 10:00!”. Stąd do hotelu mamy kawałek drogi, a o północy mamy pociąg, na który musimy zdążyć. Chciałbym zostać w tej restauracji i kontynuować przemiłą rozmowę, ale świadomość, że możemy przegapić pociąg a później samolot, sprowadza mnie na ziemię. Spokojnie kończymy kolację, i idziemy na autobus.

W hotelu Svetlana przebiera się, ja kończę pakowanie, następnie kierujemy się na stację. Znów, dalecy jesteśmy od denerwowania się, czujemy się raczej jak dwoje nastolatków na wakacjach.

Docieramy w samą porę, by złapać pociąg, jest to ten sam pociąg, którym jechaliśmy ostatnio.

Tym razem w naszym przedziale, oprócz nas, jest dwóch młodych Rosjan. Nie rozmawiamy z nimi zbyt wiele. Odkładamy nasze rzeczy i idziemy do wagonu jadalnego, aby porozmawiać o naszym dniu. Był on fantastyczny. Za jakiś czas nie będę już pewnie pamiętał jego szczegółów, na pewno, jednak, zapamiętam to, co czułem.

Następnego dnia po przyjeździe ,ok. 8:00 spotykamy się z Diną i Sergejem. Odprowadzają mnie na dworzec żeby się pożegnać, jest mi bardzo smutno, wiem jednak, że na pewno znów się zobaczymy. Organizator konferencji okazuje się bardzo miły i oferuje mi odwiezienie na lotnisko. Docieramy w samą porę.

Już w samolocie, wspominam wszystkie niezwykłe momenty mojej wspaniałej przygody. „Było warto” mówię sobie spoglądając na błękitne niebo przez małe samolotowe okienko. Coś we mnie już wie, że niedługo tu wrócę.

AgataYoga teacher, translator, writer, fascinated by interpersonal communication and influence of communication on the quality of life,
Agata Ludwiczak is a graduate of the  Adam Mickiewicz University of Poznan, where she studied Ethnolinguistics philology. Her passion for languages blossomed in her early childhood;  she was raised a bilingual ( Polish – English ).
In 2005, driven by her passion for foreign cultures, she travelled to Italy and spent 5 months in Genoa learning Italian from scratch. She lived the last two years in Lanzarote and learned Spanish, making one of her biggest dreams come true. Likewise, Japanese was a part of her studies for almost 3 years, and she describes this period as one of a great cerebral fitness. Her current mission is learning up brasilian Portuguese.

Blogpost of my 6th day in Russia.

 Audio files of this post in English, Italian Portuguese and Polish:


Related posts: